امروز برای بار n ام عینک دودی ام را گم کردم، هنوز که دارم این جملات رو تایپ می کنم از دست خودم ناراحتم، ای صالح &#$%. جای ناراحت کننده اش اینه که بزنم به تخته عملا هیچ چیز دیگه ای رو گم نمی کنم از دبیرستان به این ور فقط یه جامدادی گم کردم اما در مورد عینک دودی ماجرا فرق می کنه، بدون شک رکورد دار ایران در گم کردن عینک دودی خودم هستم شک نکنید! نکته ناراحت کننده دوم هم اینه که چهار پنج سالی هست که بنا به توصیه و اصرار خاله گرامی اصلا سمت عینک های ارزون نمی رم!  (سو سول بازی) خلاصه جریانی داره این گم کردن عینک من. ماجرا وقتی دردآور تر میشه که بدونید عینک خریدن من برای خودش عملا دست کمی از مذاکرات اتمی نداره یعنی چندین و چند بار به عینک فروشی ها می رم و چندین و چند مدل مختلف رو امتحان می کنم و بعد از نیم ساعت دست از پا دراز تر از مغازه میام بیرون، خلاصه به طرز دردآوری سخت عینک دودی می خرم برعکس چیز های دیگه که خیلی راحت می خرم، این هم عکسی از مرحوم "پلیس" و من، باشد که دیگر عینک دودی ام را گم نکنم، آمین!