ببين عزيز دلم من و تو يي كه مي تونيم بشينيم و در كنار هم مشكلات رو حل كنيم و منطقي يه راحل پيدا كنيم كه مشكلي نيست مشكل از اونجايي شروع ميشه كه دو نفر به اختلاف ميرسند و قادر نيستند به تنهايي براي مشكلشون راه حل پيدا كنند. تمام در گيري ها سر اين هفت شرط هم بخاطر همينه

تمامي حرفها و حديث ها براي اون قشريه كه مجبورند متوسل به بند ها و ماده هاي قانوني بشند و به وسيله قانون دادگاه كار خودشون رو حل كنند.

صالح عزيز
در مورد حضانت حرفت كاملا درسته منتها مشكل اينجا است كه اولا اصلاح قانون خيلي خيلي سخته و گذاشتن اين شرط ها يك راهكار فوري و كوتاه مدته و دوما اينكه دادگاه مطمئنا حق را به پدر مي ده هم به خاطر اينكه در قانون پدر ولي فرزند است و هم به خاطر نگاه مردسالاري كه در خيلي از قضات هست. و متاسفانه نميشه اونطوري كه تو گفتي وخيلي هم منطقيه شرط كرد چون ارزش حقوقي نداره. البته اين كه در عقد نامه هم شرط حضانت را بياريم زياد فايده نداره از نظر حقوقي و ولي چون هستند زوج هايي كه با توافق هم اين شرط را مي كنن ما عبارات حقوقي اش را آورديم. در مورد مسكن هم همانطور كه اميرحسن نوشته بريا وقت مشكل و جداييه و بازهم بستگي به توافق دو طرف داره. حالا زهره ارزني قراره توضيح كاملي را در شماره بعدي زنستان بده كه اميدواروم بخوني. با اجازه به مطلبت هم لينك دادم

صالح جان مطلب خوبی نوشتی. بدون شک این نقدها و ارزیابی ها به طراحان این شروط کمک می کنه ایرادات طرحشون رو اصلاح کنند و زمینه ای رو فراهم کنن که به هفت شین شون هم زن و هم مرد فارق از این که در شهر یا روستا زندگی می کنن رای مثبت بدن.

darbareye hagh e maskan be in shekl ke shoma bahs kardid movafegh nistam. be nazaram kolan ghanooni mabni bar inke inghadr modaakhele jooyaane bekhad harf bezane nabayad vojood dashte bashe che hagh ro be zan bede che be mard. zendegiye moshtarak yani 2 taraf beshinan ba ham harf bezanan ta be ye nazar e nahai beresan. zan o mardi ke natoonan tasmim begiran koja zendegi konan ya dadgah bar asaase bi tarafi beyenshoon hokm kone( na bar asase ghaanoni az pish tain shode) ya inke aslan behtare az ham joda shan o har kodoom beran peye zendegishoon. darbareye hezanat ham harfam ro tooye weblogam zadam. az tavajohetoon mamnoon

درود بر شما
اشاره کرده بودید به مسئله ی استفاده از "زوج" و "زوجه" و اینکه از تای تانیث منزجرید.
به باور شما آیا این مساله جالب توجه نیست که ما در زبان فارسی بر خلاف سایر زبان های دنیا خطاب مونث و مذکر نداریم.
آیا این نمی تواند نشانی از برابری مطلق زن و مرد در گذشته ی ایران باشد و اگر هست آیا ایران نمی تواند دوباره به چنان روزگاری بازگردد ؟!

(هفت شین) و غیرت ما

آری برادر ما بی غیرتیم زیرا:

به مواد غیرعادلانه قانون اساسی تن میدهیم که برعلیه مادران خواهران همسران و دخترانمان تدوین شده.

به زنان حق حضانت اطفال خود را نمیدهیم.

وقتی زنان ما حق بلاشرط طلاق ندارند.

زنان ما حق مسافرت (اخذ گذرنامه) ندارند.

زنان ما حق اشتغال ندارند.

سهم الارث دختران ما نصف بسران است.

وقتی به زنان حقوقدان جامعه مان حق قضاوت نمی دهیم.

وقتی زنان ما حق ادای شهادت ندارند.

ما بی غیرتیم زیرا در ریشه کنی قوانین متضاد باحقوق انسانی زنان مستحکم نیستیم.

ما بی غیرتیم زیرا دختران باکره را برای بسران بکارت دریده میخواهیم.

آری ما بی غیرتیم که همزمان با زیرباگذاری حقوق نیمی از جامعه مان تظاهر به آزادی خواهی می کنیم.

آری برادر ما هنوز غیرت لازم برای استقرار دموکراسی و تامین حقوق انسانی همگانی را فراهم نداریم.

شش سال بیش د رسفری به شیراز شعارهای ناب محمدی که با رنگ سیاه بر دیواره های تاریخی ارگ زندیه نوشته شده بود نظرم را جلب کرد. متن یکی از شعارها چنین بود: (مردان با غیرت زنان با حجاب دارند). این شعار اثرهای گوناگونی برمن گذارد و نخستین عکس العمل به آن چند خط بالا بود.

فرقی ندارد چه فرد یا گروهی این (شین) ها را شروع کرده باشد. حکایت مرغ و تخم مرغ شده.
هر فرد مسولی وظیفه دارد با زنان ایران برای رسیدن به حقوق انسانی همگام شود.

تامین حقوق انسانی زنان ضمانت استقرار دموکراسی واقعی در ایران.

امیر نورمندی

با تمام اینها کسی حق ندارد به زندگی دیگران تجاوز کند اگر سواد دارید اساس نامه حقوق بشر را مطالعه کن تا کی تجاوز شرم کنید