« اگر | HOME | پنجاه و دو هفته با جروم فراررو »
چهارشنبه، 9 ژوئن 2005
یک عکس و دو نکته

۱. محکم ترين دليل اينکه دايی تيم ملی رو ول نمی کنه ( تو بازی با بحرین شما چند بار اسم دایی رو از زبون فردوسی پور شنیدید؟) رو می تونيد تو مارک جوراب زندی جستجو کنيد، شک نکنيد که دايی کلی منفعت اقتصادی ميبره از اين راه ( واقعا برام جالبه مگه ايرانول اسپانسر تيم ملی نيست؟ پس دايی اين وسط چی کارس؟)
۲. يه بار ديگه بهم ثابت شد که زندی آدم جالبيه! کسی که مچ بند آديداس می بنده و کفش نايکی می پوشه! ( يادمه عابدزاده رو يک بار بخاطر چنين کاری جريمه کرده بودن)
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه، 9 ژوئن 2005
خداييش اگر هم سود ميبره حقشه. زحمت ميكشه. دز ضمن من معتقدم هنوزم تيم ما به دايي احتياج داره. اون مثل چارچوب و استخون بندي براي تيمه. نقش پنهان و روانيش تو تيم رو فراموش نكنيد علاوه بر نقش موثر فيزيكي كه داره. هنوز كسي نيس كه بتونه جاي كاپيتان رو بگيره و توانايي بازي كردن اين نقش رو داشته باشه. خدارو شكر كه علي رغم همه تلاشهايي كه براي كنارگذاشتنش ميشه، روحيه خودش رو نميبازه و به كشورمون خدمت ميكنه. خدا حفظش كنه...
خبر ورزشي همچين مطلبي داشت -> "دايي : تا آخر عمر در خدمت مردم هستم!!!"
نوشته شده توسط کامران در پنجشنبه،10 ژوئن 2005سلام چشم حتما راستش خودم هم خسته شده ام ولی خب این هم بخشی از زندگی است فقط شانس آورده ایم که هر چهارسال یکبار عروسی انتخاباتی است.
نوشته شده توسط بیلی و من در یکشنبه،13 ژوئن 2005