حدود دو سال قبل بود که به کنسرت گرو ه میرا رفتم ، بعد از معجزه اوهام و حتی قبل تر میرا راک رو با مایه های پارسی و اشعاری از فرزام و بابک ( از اعضای گروه ) تلفیق کرده بود ، خلاصه بعد از تجربه سالن حرکت 2 بار دیگه هم فرصت پیش اومد تا در سالن فرهنگ شاهد یک کنسرت راک ایرانی با تنظیم هایی زیبا باشم. اون موقع دو بار هم در بلاگ خودم و هم در بلاگ گروهی این گروه خفن راجع به کنسرت و گروه نوشتم.
در تمام این مدت منتظر انتشار کاست گروه موندم ،اما بعد از مدتی که که ناامید شدم این ور و اون ور در سایتهای موسیقی شروع به جمع کردن قطعات کوچک موجود از گروه در اینترنت کردم.
چند روز قبل دوستی بهم خبر انتشار آلبوم میرا رو داد ، در اولین فرصت اقدام به تهیه آلبوم کردم ، اما چه خیال باطلی میرا ی من کجا و این گروه پاپ کجا! برای اجازه دادن به انتشار این آلبوم روح راک رو از آهنگها گرفتن . موزیک دیگه اون موزیک ایده آل راک فارسی نیست فقط زمزمه ای از غرش های گیتار الکترونیک رو میشه شنید. درام به کلی نابود شده شاید فقط کیبورد کمی جور این اجحاف رو کشیده . کاش میرا هم مثل اوهام بعد از چند سال دوندگی از خیر انتشار آلبوم می گذشت . فقط قطعه درخت پیر (اجرای زنده ) که در سمت دوم کاست گذاشته شده شنونده ها رو با لحن میرا و آهنگهایی که دوستاران راک رو شیفته گروه کرده آشنا می کنه . میرا با انتشار این آلبوم راهش را کج انتخاب کرده. استعداد ها هم باید نان بخورند!
استاد فرزانه ام آقای منصور ملکی هم در مقاله ای که در سایت بهتوون موجود است ( مقاله رو از دست ندید) به این زوال از جنبه دیگری پرداخته اند ، خشک شدن درخت تنومند زبان پارسی با اجراهایی پر از اشتباه از اشعار حافظ ، سعدی ، مولانا و خیام .
آیا چون شعر از حافظ است برای دادن مجوز کافیست؟ آیا با تبدیل کردن موسیقی پر از اعتراض راک به پاپ دین خود رو به موسیقی ادا کرده اید؟