از درياچه ژنو يک قايق گرفتيم،

همهء شب باران می آمد،

خوش شانس بوديم که هيچ دشمنی نديديم،

و از سوئيس آمديم، بيچاره آواره ها،

به دور از سلاح های جنگ،

با اسحله وداح کرديم؛

ما را به يک درمانگاه بردند،

که نيم مايل دورتر از خط مقدم جبهه بود،

وای خدايا چقدر دلم می گرفت،

وقتی بچه ها و راه رفتن زخمی ها را می ديدم،

آرزو می کردم کاش با يک بليت، يک راست به خانه می رفتم،

و با اسلحه وداع ميکردم؛

يک صبح سرد و دلگير بلند شدم،

او را ديدم که در کنارم ايستاده،

سالها پيش کنار مرز ترکش کرده بودم،

اما ما همانجا با هم تصميم گرفتيم ،

و با اسلحه وداع کردیم؛

  woke up on a cold blue morning,
To see her there, standing right beside me,
Long years since I left her at the borderline,
And how she found me I'll never know,
But we decided there and then,
To say goodbye to it all;

با همه ،

با همه اش با همه سلاح ها وداع کرديم،

با اسلحه وداع کرديم؛

با قطار از پاريس تا کنار اقيانوس سفر کرديم،

يک هتل کوچک کنار ساحل پيدا کرديم،

و همانطور که در عرض ساحل نرماندی قدم می زديم،

به ياد يونو ،اُماها و گُلد افتاديم،

و برای آنها زير لب دعا کرديم،

که با اسلحه وداع کرده بودند؛

خوب من و او اکنون در کنار آب برای خودمان آشيانه ای داريم،

و من در هتل قديمی کاری دست و پا کرده ام،

زنم آماده است و دلش يک دختر می خواهد،

من هم حرفی ندارم ،فرقی برايم نمی کند، ما تصميمان را گرفته ايم،

ما تمام زمان دنيا را داريم،

ما با همهء سلاح ها وداع کرده ايم،

*از آلبوم سال ۱۹۸۶ کريس د برگ به سوی روشنايی